... การเติบโต ...

posted on 15 Jun 2008 11:30 by mike

... บางคนก็โตเร็วบางคนก็โตช้า ...

 อย่างฉันถือว่าตัวเองนั้น โตช้า และ กว้าได้ไม่เร็วอย่างคนอื่น ๆ

 ส่วนหนึ่งนั่น  อาจะเพราะ คนเรามีต้นทุนทางชีวิตมาไม่เท่ากัน ....

... บางคนมีโอกาสมากมาย  มีทางเลือกที่หลากหลาย ....

แต่ บางคน ก็ ไม่มีแม้ทางให้เลือกที่จะเดิน ...

... 

   ความคิด และ จิตวิญาณ สิ่งที่หลอมรวมมาเป็นเราก็แตกต่างกัน

เราไม่อาจเอา ความเป็นเราไปวัดในความเป็นเค้าได้ ...

...

  เมื่อยามที่เราเป็นเด็ก เราเรียนรู้ที่อยากจะเป็นผุ้ใหญ่

  เราต้องการที่จะเติบโต เพื่อค้นหา อิสระภาพ ทางเลือก

  เพื่อ จะมีเส้นทางชีวิตเป็นของเราเอง ...

  เรามีความฝัน  เรามีสิ่งที่อยากทำ เรามีสิ่งที่อยากเป็น

  แต่เราขาดซึ่งอิสระภาพ ... ที่จะกว้าเดินไป ...

  มีข้อจำกัดมากมาย เมื่อยามที่เค้ายังเรียกเราว่าเด็ก ...

  ...

  ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปสะดุดล้มที่ตรงไหน

  ถึงได้ เดินทางล่าช้ากว่าคนอื่น ๆ

  จริง ๆ ณ. เวลานี้  ฉันน่าจะเป็นผู้ให้ มากกว่าผู้รับ ...

  แต่  ครึ่งทางชีวิตที่เดินมา ฉันเพิ่งเรียนรู้การอยู่เพื่อตัวเอง

  เพิ่งได้รู้ว่าการดูแลตัวเอง และ รักตัวเองมันเป็นยังไง

  การคิดเพิ่งตัวของตัวเองนั้น สำคัญสักแค่ไหน ...

...

  อาจจะเพราะ   ในเวลาที่ทุกคนอยากเติบโตเป็นผู้ใหญ่

 แต่ฉันกลับ ห่วงแหงในความเป็นเด็ก ...

 เพราะตราบเท่าที่ฉันยังเป็นเด็ก โลกก็ยังคงสดใสและบริสุทธิ์

  แต่นั่นเป็นเพียงแค่โลกในความคิด ของ เด็ก อย่างฉันเท่านั้น

...

  ความรัก  ทำให้ฉันรู้ว่า การคิดเพ้อฝัน หลอกหลอนเราได้แค่ไหน

  การงาน ทำใหฉันรู้ว่า  เส้นจำกัดที่แบ่งความสามาถ คือ อะไร

  ผู้คน  ทำให้ฉันรู้ว่า  ใครคือคนที่เรา ควรจะจริงใจ หรือ ใส่หน้ากาก   

...

  ฉันมองโลก เหมือนเด็กมานาน ...

  ทุกอย่างเป็นสีขาว และ ฉันเองก็เป็นสีขาว ...

  ทั้งที่ความจริง สองข้างทางที่พวกเราเดินผ่าน

  มันมีแต่ฝุ่นผง ... ไม่มีใครที่ขาวสะอาด ...

  มีแต่ใครที่จะซึมซับ เอาอะไรติดตัวมาด้วยก็เท่านั้น

...

 การเติบโต ของเรา จึง ปะปนไปด้วยทุกสิ่ง ทุกอย่าง ที่หลากหลาย

 ...

 ฉันไม่เคยคิดอยากตัดสินใคร และ ก็ไม่อยากจะถูกใครตัดสิน

 ไม่อยากใส่ใจ ในสิ่งที่ใคร ๆ เรียกว่า ถูก หรือ ผิด ...

  แต่ อยาก จะลุกขึ้นยืน และ เดินไปให้ได้ อย่างเข้มแข็ง

 ...

  ฉันเองก็อยากเป็น ต้นไม้  ที่เติบโตได้เองในป่า ...

  เรียนรู้  ก็เพื่อที่จะอยู่อย่างเข้าใจ

  ฉันอาจะกำลังเป็นจุดด่างเล็ก ๆ ในสังคมที่กำลังอาศัยอยู่

  แต่ใครจะรู้ ...

  จุดกลม ๆ ก็ยังคงเป็นได้ทั้ง ร่องรอย และ สีสัน ..

   ...

   มองมัน  ดูมัน  ... ในสิ่งที่มันเป็น ...

   ฉันเองก็อยากจะเติบโต ...    

   ...   ปลาทองน้อย ...